Radar

RADAR is het op onregelmatige tijden verschijnende clubblad van WSV Atlantique. Het inzenden van kopij wordt van harte toegejuicht en is van grote invloed op verschijningsfrequentie van de RADAR.

Reisverslag 4-2008 van de Zeezwaluw (Israel)

Bekijk alle reisverslagen van de Zeezwaluw vanaf 2002

Reisverslag 7 Sicilie op herhaling van de Zeezwaluw

Memoires van een Atlantieker.

Wij keken om ons heen op de borrelsteiger...en het was goed...ons werk zat erop. Elke zeiler waarmee we omgaan wil inmiddels een motorboot...sommigen zelfs een snelle!

Het begon ruim 2 jaar geleden. Om de motorboters te weren waren sommige stick&rags types zover gegaan de dieptemeter sensor van een prominente (en niet minder corpulente) motorboter los te draaien. Tevergeefs, zelfs verlamd in Dieppe bleek zo’n smokey een stuk leuker dan met 6 knopen door de Noordzee ploegen in een richting die je niet wil.

De eerste bekeerlingen dienden zich aan. Martin en Corry. "Leuk zo’n snelle boot, gaan we een weekendje naar London op en neer". Na toelichting op het feit dat je voor de diesel ook een vliegtuig kon huren voor dat weekend, bekoelde het enthousiasme enigzins...maar het zaadje was geplant.

Al snel volgden Bert en Martha. Het eerste teken was de pet. Nee niet de RNLI pet op het edele hoofd van onze voorzitter...maar dat ding over de kuip van de Tris...in het verlengde van de buiskap. Een ornament dat tot voor kort door diezelfde voorzitter nog werd aangeduid als accessoire voor softies en zondagzeilers. Goed of slecht weer, de pet is er niet meer af geweest! We hebben wat zitten zweten onder dat ding bij 35 graden. Daarna sloop er in de jarenlange babbels over de volgende 845 voet zeilboot ineens een trawler...ja het heeft een mastje...en 2 dikke motoren. Het was zelfs een FAST trawler. Martha was al om...Bert ook, maar had tijd nodig om het verantwoord in het verhaal te verwerken. Gaat er dus gewoon komen.

Het meest hardnekkig waren de Goerreetjes. Zeilers pur sang, Niet van dat gezeik over zware stormen van windkracht..ehh 7 of wind verkeerd, zicht niet goed, het kan gaan regenen of enige andere reden waarom de haven altijd vol ligt. Gewoon gaan en ver ook!...maar...ook daar brak er wat roest door het dunne laagje zeilchroom. Na de laatste vakantie: "we worden wat ouder", "volgende boot een mooie Nelson ?" etc. Overigens geheel in Goerree stijl niet zo’n homo boot, maar een echte Nelson!! Way to go!

De eerlijkheid gebied te zeggen dat de evangelisatie 2zijdig is geweest. Na een glorierijke overwinning...en disqualificatie in de optimistenrace dit jaar hebben de Huizinkjes besloten om de catamaran van de Goerrees over te nemen...al is het ongemotoriseerd...het moet natuurlijk wel snel zijn. Daarmee gaan we de Friese meren binnenkort onveilig maken.

Na 14 jaar Atlantica en 2 jaar Atlantique zit het erop. We verhuizen naar Lemmer waar de boot in de tuin kan liggen...dus geen watersportverenigingen meer. Een stuk beter voor de lever, maar we gaan jullie missen.

De synergie die er in het groepje mensen in onze directe omgeving was, was vrij uniek. Hans, oliesheik, anglofiel, bourgondier, liefhebber van iets-met-iets en aanhanger van tophumor (volgens sommigen), maar ook de electronica vakman die menig apparaat weer aan de praat kreeg met "een bipolair elcootje van 1 microfarad". Goe die haar naam eer aan doet en eigenlijk veel te goed is voor het zooitje ongeregeld. Bert van het haar onder zijn neus die diezelfde humor zodanig kon waarderen dat ik me vaak zorgen maakte of hij er niet in zou blijven. En die zoveel praat omdat hij denkt dat elk uur maar 45 minuten heeft. Martha die dat allemaal ondergaat met een bewonderenswaardige kalmte en eigen richting. Die geen reet aan de zogenaamde tophumor vindt en dat laat blijken door in slaap te vallen tijdens Jiskefet (de lulloos nota bene!). Martin die de brandstof die zijn boot uitspaart aanwendt om fraaie pirrouettes en andere verrichtingen uit het Zwanenmeer op het dek van zeilboten uit te oefenen. Corry die de calamiteiten die dat kan veroorzaken als geen ander kan opvangen met haar medische kennis en die bij een watertemperatuur van >12 graden al het ruime sop kiest in de warme wateren rond de Canberra.

Bert van ons eiland als rots in de branding met altijd een ontnuchterende (en dat viel niet mee) praktische kijk op zaken. Joyce die dat hele zooitje vaak gade sloeg en daar het hare van dacht, maar altijd van de partij was om er een gezellige boel van te maken.

Mart van Tiny die in een bijzin een volledig verhaal kan verpakken over bijvoorbeeld zijn rit in een Renault 4 tussen de tanks op de Golan hoogvlakte. En die het presteert om eerst onze Belgische vrienden van de Fralie van een extra anker te voorzien...in de zijkant...en vervolgens gezelllig een wijntje gaat drinken....op de Fralie. Tiny die na een wat uit de hand gelopen borreltje op de Canberra haar eigen boot niet meer herkend en zelfs glashard weigert aan boord te gaan...of kwam dat omdat ze wist dat Mart daar lag...?

Kortom een geweldige groep mensen die we graag terugzien in Lemmer...en die we zeker nog eens opzoeken in Jachthaven Atlantica...als dat nog mag na het bovenstaande.

Ook buiten onze directe kring van vrienden waren er genoeg memorabele mensen en momenten. Wat te denken van de uit-en-in-het-water momenten waar de oude en jonge Bakker probeerden de boot op het droge te krijgen door zo hard mogelijk tegen elkaar te schelden, of de jaarlijkse BBQs waar meer Duits dan Nederlands gesproken werd...vooral door een aantal Nederlanders en waar naarmate de avond vorderde de verhalen buitensporige dimensies aannamen...om maar niet te spreken over de inname van triple sec.

En wat te denken van alle gedenkwaardige tochten...er zijn plaatsen waar men denkt dat Atlantique een automobielclub is. Gezien de beperkte middelen van voortstuwing van de meeste vaartuigen was er altijd wel een reden waarom de tochten niet doorgingen. Jullie kennen inmiddels het rijtje:

Vervolgens werd er dus niet gevaren maar wel met de auto de diverse besproken restaurants afgegaan...om vervolgens grote verhalen te houden over de aanschaf van de laatste generatie navigatie apparatuur.

Het ontwikkelingswerk zit erop. We kunnen met een gerust hart richting Lemmer, de bakermat van de Lemsteraak...genoeg evangelisatie te doen dus!

...binnenkort Skutsjesilen met offshore powerboats...?

Het gaat jullie goed!
Belinda

Ricardo

Laura

André

Kopij ontvangen op 15 september 2005:

Ontgroening van een Atlantieker.

Ja, om daar gelijk maar mee te beginnen: Wat is de roepnaam van een lid van Atlantique eigenlijk ? Bij "Atlantiquelid" krijg ik een vrij slap gevoel in de onderbuik. Tot er een beter voorstel binnenkomt dus maar even "Atlantieker". Zal ongetwijfeld onze voorzitter aanspreken die heeft iets met tiek...en eiersalade...maar daarover later meer. Ook het woord "antiek" zit erin, lijkt zeer toepasselijk voor de vorm van voortstuwing van de meeste vaartuigen uit de vereniging.

Eerst even voorstellen: de Huizinkjes. Bewoners van Atlantica sinds het prille begin. We hadden ooit in 1992 de eerste box aan de eerste steiger! En om er gelijk nog maar een ontboezeming uit te gooien...met een MOTORboot...en dat laatste is nooit meer overgegaan. Die eerste boot heette Mr Bean. Naar oud schippersgebruik de 2 eerste letters van de beide echtgenoot namen samengevoegd: Belinda en André. Het was een Sea Ray van 8 meter, met Flybridge!

In 1996 volgde de Pegasus en een promotie naar de volgende steiger. Het was een amerikaanse Regal 34 met 2x 330pk benzinemotoren. Veel mensen kennen nog wel de gele jerrycans die ik altijd naar deze boot sjouwde....benzine is niet erg ruim verkrijgbaar in NL aan het water....en de 2 7.4L V8s lusten een aardige borrel.

Sinds 2001 is het de Warp11 en een promotie naar de hoofdsteiger...of is het borrelsteiger....of bejaardensteiger. In ieder geval gaat het ook in dit geval om een schip dat een gezonde dorst ontwikkelt, nu gelukkig Diesel. Een italiaanse Giorgi 46, groot, groen en snel.

Naast boten hebben Belinda en ondergetekende ook 2 kinderen verwekt (WorpII ?) Laura en Ricardo, inmiddels 17 en 15.

Tot zover de doopceel. Wij zijn vaarders en hadden er eigenlijk nooit over nagedacht om lid te worden van 1 of andere vereniging, laat staan 1 gedomineerd door het zeilende soort. Pas sinds onze intrede op de borrelsteiger is het sociale aspect van de haven een belangrijke rol gaan spelen. We brengen nu zelfs dagen in de haven door zonder te varen!!...het broekaseffect laat dus nog wat langer op zich wachten.

Vorig jaar werd de sociale druk te groot en hebben we toegegeven aan een lidmaatschap van Atlantique...if you can’t beat them, join them.

Op deze manier hoopten we mogelijk meer te kunnen doen aan de ontwikkelingshulp voor onze zich met 5 knopen voortbewegende medemens. Ja, ja, ik weet het...sommigen gaan wel 8 knopen...

Ons eertse wapenfeit was het aanvullen van de Links op de Atlantique site met waardevolle sites over boten van na 1800. Gelukkige bijkomstigheid is dat de beheerder van de site ook een motorboot vaarder is, zowel boven als onderwater. Voor al teveel censuur hoeven we dus niet bang te zijn.

Getroffen werden we door de saamhorigheid. Zoals we allemaal weten kan er op een boot van alles gebeuren, zeker op langere reizen. Toen onze ranke sitebeheerder Hans en zijn vrouw Goe vorig jaar met pech in Dieppe vast kwamen te zitten was snel duidelijk dat de 1 na de ander die in de buurt was er langs ging om morele en fysieke steun te verlenen....en en passant de koelkast te pluderen. Ook wij zijn toen vanaf Falmouth via Guernsey naar Dieppe gegaan en hebben daar een aantal leuke dagen doorgebracht.

Vanaf dat moment voelden we ons ook echt Atlantiekers....totdat Corrie en Martin ons het Atlantiquelied voorzongen. Het moment waarop Ricardo en ondergetekende besloten om ooit nog eens een eminem-achtige Atlantique rap te maken...

Na de zomervakantie volgde de winterstalling...en het clubhuis op de kant. In eerdere jaren ging ik in de winter naar de boot om klussen uit te voeren....nu ook...alleen kwam het er vaak niet van. Op de Canberra van Hans en Goe, met vrij uitzicht over het Haringvliet, was het een komen en gaan van Atlantiekers....die allemaal niet aan het werk, maar de drankvoorraad van de Canberra aan het plunderen waren. Toen eindelijk onze eerste 35 euro lidmaatschap betaald. Ik heb Ricardo uitgelegd dat dat geld niet alleen voor de Jaguar van de voorzitter bestemd is, maar ook voor mooie zaken zoals.....de Hemelvaartstocht!

Het evenement waavoor we al maanden warm waren gemaakt door Martin, Corrie, Goe, Hans, Bert, Martha, Bert, Joyce, Mart, Tinny, etc. etc. Eerst naar de Roompot, een mooie tocht, gezellige middag en avond. De volgende dag begon het een beetje te waaien. Op naar Zierikzee, kippeneindje. Leuke dag, lekker gegeten bij de chinees...en toen de zaterdag. Nog een beetje meer wind....en zoals we weten is het grote voordeel van een zeilboot dat zij door de wind wordt voortbewogen...alleen is die wind altijd te zacht, te hard en/of uit de verkeerde richting. In dit geval was hij te hard....klinkt mij net zo paradoxaal in de oren als "ik heb teveel pks".

Een lang verhaal kort: de F8 zorgde ervoor dat de meesten in Zierikzee bleven, alleen de Flyer (volgens mij 1 vd kleinste, maar duidelijk dapperste) en de motorboten (Canberra en Warp11) als enigen richting Steenbergen gingen. Door afwezigheid van de rest zijn toen de plannen bijgesteld en is de Flyer die dag in Stad geeindigd en de motorboten in Port Zelande.

Jammer dat het eerste het beste beetje wind de vereniging al zo uit elkaar kan slaan. Om dit recht te zetten zijn we ’s avonds met de auto terug gereden naar Zierikzee en hebben daar met de club opnieuw gegegeten.

Een ander nautisch hoogtepunt is natuurlijk de zomervakantie. Wij nemen dan 4 weken vrij en gaan een lekkere grote tocht maken. Nu zijn we al op veel plaatsen geweest, maar op 1 of andere manier nog nooit in Deauville....en volgens een aantal Atlantiekers, de voorzitter voorop, is dat toch wel het absolute nautische hoogtepunt van een vakantie.

We waren al van plan naar Bretagne te gaan dus waarom niet even langs Deauville. Het moet gezegd worden een leuke en mooie plaats, leuke haven, mooi strand....maar dan moet de zon wel schijnen. Door het wat trieste weer was de prozac voor de aanwezige Atlantiekers niet aan te slepen (nooit innemen met water heb ik inmiddels begrepen). Na een paar dagen zijn zijn we dit tafreeltje ontvlucht richting Jersey. Een paar dagen later kwamen we op een riviertje in Bretagne Martin en Corrie tegen en zijn we daar een aantal dagen mee opgevaren. Uiteindelijk erg leuk om te zien hoe het verenigingsleven zich ook buitendijks voortzet.

Meest recente memorabele evenement was de nachtwedstrijd. Na protesten tot aan de Hoge Raad bleef de Warp11 uitgesloten van deelname (iets met SW waarde en Caterpillars of zo). Dus wij aangemonsterd op de Tris. Na dagenlange training en instructie (dat ronde ding is een lier, dat hoge een mast en dat witte een zeil) en een opbouw van zenuwen tot onmenselijk nivo...gaat de wedstrijd niet door. Zoals al gezegd dacht ik tot nu toe dat zeilers niet zeilden omdat de wind te hard, te zacht of uit de verkeerde richting kwam. Ik kon er nu 1 aan toevoegen...ook als er een kans is dat het hard gaat waaien gaan ze niet zeilen....de mogelijkheden beginnnen beperkt te worden. Een ander legde mij uit dat het ook kwam omdat in buien het zicht wel eens slecht kon worden....in een nachtwedstrijd....niet starten omdat het zicht slecht is....gelukkig had ik nog wat prozac over van de vakantie.

Toen maar met alle Atlantique bemanningen inschepen op de Warp11 en een genoegelijke avond doorgebracht in De Put (in dit geval niet de psychische versie)...biertje 75cent!

Los van deze hoogtepunten bestaat het verenigingsleven inmiddels uit het bevolken van elkaars kuip danwel salon, het daarbij legen van de aanwezige koelkast (vooral bier, wijn en iets-met-iets doen het goed) en het aanhoren en vertellen van grote verhalen over nog grotere heldendaden....zij die er het meest over praten....

Kortom: het leven als Atlantieker bevalt ons prima. En en passant helpen we het millieu een handje met onze verschuiving van fossiele brandstoffen naar alcohol.

Met nautische groet,

Belinda, André, Ricardo en Laura

Home